Productaansprakelijkheid betekent dat de producent de schade vergoedt die een gebrekkig product veroorzaakt, ook als hem niets te verwijten valt (artikel 6:185 BW). Ook wie een product in het kader van zijn commerciële activiteiten in de Europese Economische Ruimte (EER) invoert, geldt als producent, en soms ook de leverancier (artikel 6:187 BW). De regeling dekt letsel- en overlijdensschade en, met een franchise van € 500, schade aan andere zaken voor privégebruik (artikel 6:190 BW).
Een product is gebrekkig als het niet de veiligheid biedt die men daarvan mag verwachten, alle omstandigheden in aanmerking genomen (artikel 6:186 BW). Daarom rust op producenten een flinke verantwoordelijkheid om de veiligheid te borgen voordat zij hun producten in het verkeer brengen. Wij helpen je ook met cbam regelgeving.
Wie draagt er juridische verantwoordelijkheid bij productaansprakelijkheid?
Verschillende partijen kunnen aansprakelijk worden gehouden voor gebrekkige producten. Daarom is het belangrijk om te begrijpen waar je verantwoordelijkheden liggen:
Fabrikanten en andere producenten zijn aansprakelijk. Als producent gelden de fabrikant van een eindproduct, de producent van een grondstof en de fabrikant van een onderdeel, en ieder die zich als producent presenteert door zijn naam, merk of een ander onderscheidingsteken op het product aan te brengen (artikel 6:187 lid 2 BW). Wie een product in de EER invoert om het in het kader van zijn commerciële activiteiten te verkopen, te verhuren, te leasen of anderszins te verstrekken, geldt ook als producent, naast de producent zelf (artikel 6:187 lid 3 BW). Een leverancier geldt als producent als niet kan worden vastgesteld wie de producent is, tenzij hij de benadeelde binnen een redelijke termijn meedeelt wie de producent is of wie hem het product heeft geleverd (artikel 6:187 lid 4 BW).
Zijn meer partijen op grond van artikel 6:185 BW aansprakelijk voor dezelfde schade, dan is ieder van hen voor het geheel aansprakelijk (artikel 6:189 BW). De benadeelde kan dus kiezen wie hij aanspreekt. Hoe de schade daarna onderling wordt verdeeld, lees je hieronder bij regres.
Wie geldt als producent volgens de wet?
De definitie van producent omvat meer partijen dan alleen de fabrikant. Volgens artikel 6:187 BW wordt onder producent verstaan:
- Fabrikant van eindproducten: de partij die het complete product vervaardigt
- Producent van grondstoffen: de producent van basismaterialen die in het product worden verwerkt
- Fabrikant van onderdelen: producenten van componenten die onderdeel worden van het eindproduct
- Merkhouders: eenieder die zich als producent presenteert door naam, merk of onderscheidingsteken op het product aan te brengen
- Importeurs: wie een product in de EER invoert om het in het kader van zijn commerciële activiteiten te verkopen, te verhuren, te leasen of anderszins te verstrekken, geldt als producent; de producent zelf blijft daarnaast aansprakelijk
- Leveranciers: kan niet worden vastgesteld wie de producent is, dan geldt elke leverancier als producent, tenzij hij de benadeelde binnen een redelijke termijn meedeelt wie de producent is of wie hem het product heeft geleverd. Kan bij een in de EER geïmporteerd product niet worden vastgesteld wie de importeur is, dan geldt eveneens elke leverancier als producent, tenzij hij de benadeelde binnen een redelijke termijn meedeelt wie de importeur in de EER is of welke leverancier binnen de EER hem het product heeft geleverd (artikel 6:187 lid 4 BW)
Die ruime definitie zorgt ervoor dat een benadeelde in de regel een aansprakelijke partij binnen de EER kan aanspreken. Voor webwinkels en groothandelaren die producten van buiten de EER invoeren, ontstaat daardoor een aanzienlijk risico.
Wat verstaat de wet onder een product?
Het begrip product krijgt in productaansprakelijkheidszaken een brede uitleg. Onder product valt iedere roerende zaak, ook nadat die een bestanddeel is geworden van een andere roerende of onroerende zaak. Artikel 6:187 lid 1 BW noemt daarbij uitdrukkelijk ook elektriciteit.
Dat begrip is met Richtlijn (EU) 2024/2853 verbreed. Voor producten die na 9 december 2026 in de handel worden gebracht of in gebruik worden genomen, vallen ook software, AI-systemen, digitale productiebestanden en daarmee verbonden digitale diensten onder de regeling. Denk aan een navigatiesysteem dat verkeersdata nodig heeft om te werken. Verderop op deze pagina staat wat die verbreding voor jouw organisatie betekent.
Die verbreding is nodig omdat producten steeds vaker afhankelijk zijn van software-updates en digitale diensten. Daarnaast groeit de handel in refurbished producten, waarbij gebruikte en herstelde producten opnieuw op de markt komen.
Wanneer is een product juridisch gebrekkig?
Een product is gebrekkig als het niet de veiligheid biedt die men daarvan mag verwachten, alle omstandigheden in aanmerking genomen (artikel 6:186 lid 1 BW).
Artikel 6:186 lid 1 BW noemt daarbij in het bijzonder drie omstandigheden:
Presentatie van het product
Hoe een product wordt gepresenteerd bepaalt mede of het gebrekkig is. Een verkeerde etikettering, een onvolledige gebruiksaanwijzing of een misleidende waarschuwing kan een product gebrekkig maken (artikel 6:186 lid 1 onder a BW). Communiceer daarom duidelijk over de risico’s van het gebruik: voor de gemiddelde gebruiker moet helder zijn welk gevaar bestaat en wat er gebeurt als een waarschuwing wordt genegeerd.
Redelijkerwijs te verwachten gebruik
Je moet rekening houden met normaal gebruik door de beoogde doelgroep, en met afwijkend gebruik dat wel te voorzien valt. Gebruik dat redelijkerwijs niet te verwachten was, weegt mee bij de vraag of het product gebrekkig is (artikel 6:186 lid 1 onder b BW). Een levensmiddel dat dagenlang buiten de voorgeschreven bewaartemperatuur is gehouden, is daarvan een voorbeeld.
Tijdstip van in het verkeer brengen
Ook het tijdstip waarop het product in het verkeer werd gebracht, weegt mee (artikel 6:186 lid 1 onder c BW). Een product is niet gebrekkig uitsluitend omdat er later een beter product in het verkeer is gebracht (artikel 6:186 lid 2 BW).
Het Hof van Justitie heeft die toets aangescherpt voor productieseries. In het arrest Boston Scientific van 5 maart 2015 (gevoegde zaken C-503/13 en C-504/13, ECLI:EU:C:2015:148) oordeelde het Hof dat medische hulpmiddelen zoals pacemakers als gebrekkig kunnen worden aangemerkt wanneer is vastgesteld dat producten uit dezelfde groep of productieserie een potentieel gebrek vertonen, zonder dat in het individuele exemplaar een gebrek hoeft te zijn aangetoond.
Wie moet wat bewijzen bij productaansprakelijkheid?
De benadeelde moet de schade, het gebrek en het oorzakelijk verband tussen het gebrek en de schade bewijzen (artikel 6:188 BW). Schuld van de producent hoeft hij niet te bewijzen. Slaagt dat bewijs, dan is het aan de producent om een van de verweren uit artikel 6:185 lid 1 BW te onderbouwen.
Is de schade mede veroorzaakt door schuld van de benadeelde of van iemand voor wie hij aansprakelijk is, dan wordt de aansprakelijkheid van de producent verminderd of opgeheven, rekening houdend met alle omstandigheden (artikel 6:185 lid 2 BW). Heeft een derde de schade mede veroorzaakt, dan wordt de aansprakelijkheid van de producent daardoor niet verminderd (artikel 6:185 lid 3 BW).
Wanneer ben je uitgezonderd van productaansprakelijkheid?
De wet kent zes limitatief opgesomde bevrijdende verweren. Volgens artikel 6:185 lid 1 onder a tot en met f BW is de producent niet aansprakelijk in de volgende situaties.
Het product is niet in het verkeer gebracht
De producent is niet aansprakelijk als hij het product niet in het verkeer heeft gebracht (onderdeel a). Denk aan diefstal uit het magazijn voordat het product op de markt komt.
Dwingende overheidsvoorschriften
De producent is niet aansprakelijk als het gebrek een gevolg is van het feit dat het product in overeenstemming is met dwingende overheidsvoorschriften (onderdeel d). Voorschriften waarvan mag worden afgeweken, zijn niet dwingend. Bovendien slaagt het verweer alleen als het gebrek juist een gevolg is van het naleven van het dwingende voorschrift; dat het product aan minimumeisen voldoet, is daarvoor niet genoeg. Voldoe je als levensmiddelenproducent aan alle voedselveiligheidsvoorschriften, dan kun je dus nog steeds aansprakelijk zijn.
Niet voor commerciële doelen geproduceerd
De producent is niet aansprakelijk als het product niet is vervaardigd voor de verkoop of een andere vorm van verspreiding met een economisch doel, en ook niet is vervaardigd of verspreid in de uitoefening van zijn beroep of bedrijf (onderdeel c). Dat beschermt bijvoorbeeld een particulier die iets zelfgemaakts weggeeft.
Het gebrek was niet te ontdekken
Was het op grond van de stand van de wetenschappelijke en technische kennis op het moment van in het verkeer brengen onmogelijk het bestaan van het gebrek te ontdekken, dan is de producent niet aansprakelijk (onderdeel e).
Het gebrek ontstond na het in het verkeer brengen
De producent is niet aansprakelijk als het, gelet op de omstandigheden, aannemelijk is dat het gebrek niet bestond toen hij het product in het verkeer bracht, of dat het later is ontstaan (onderdeel b). Bederf van levensmiddelen door onjuiste opslag bij de detailhandel is een voorbeeld.
Het gebrek ligt in het ontwerp van het eindproduct
De producent van een grondstof of de fabrikant van een onderdeel is niet aansprakelijk als het gebrek te wijten is aan het ontwerp van het product waarvan de grondstof of het onderdeel een bestanddeel vormt, of aan de instructies van de fabrikant van dat product (onderdeel f).
Deze verweren bieden dus een beperkte uitweg. Het is aan jou als producent om ze te onderbouwen, niet aan de benadeelde. Voor het verweer dat het gebrek nog niet bestond, is voldoende dat dit gelet op de omstandigheden aannemelijk is.
Welke rol spelen waarschuwingen en gebruiksinstructies?
Of een product gebrekkig is, hangt mede af van de presentatie ervan, waaronder waarschuwingen en gebruiksinstructies (artikel 6:186 lid 1 onder a BW). Een duidelijke waarschuwing voor een risico dat je niet kunt wegnemen, kan meewegen bij het oordeel dat het product de veiligheid biedt die men mag verwachten. Een waarschuwing is geen vrijbrief: de rechter neemt alle omstandigheden in aanmerking, ook het redelijkerwijs te verwachten gebruik.
Leg daarom vast welke waarschuwingen en instructies je meelevert en waarom, en houd ze actueel. Dat helpt ook bij het bewijs als er later een claim komt.
Hoe lang duurt de aansprakelijkheid voor je producten?
De wet kent twee termijnen (artikel 6:191 BW). De vordering verjaart door verloop van drie jaar na de aanvang van de dag na die waarop de benadeelde met de schade, het gebrek en de identiteit van de producent bekend is geworden of had moeten worden (lid 1). Die verjaring kan worden gestuit (artikel 3:316 en 3:317 BW).
Daarnaast vervalt het recht op schadevergoeding tegen de producent door verloop van tien jaar na de aanvang van de dag na die waarop hij het product dat de schade veroorzaakte in het verkeer heeft gebracht (lid 2). Die termijn loopt ongeacht wanneer de schade ontstaat of bekend wordt. Hetzelfde geldt voor het regresrecht van een derde die mede aansprakelijk is.
Na die tien jaar kun je als producent niet meer op grond van artikel 6:185 BW worden aangesproken. Een vordering op een andere grondslag, zoals onrechtmatige daad (artikel 6:162 BW) of een tekortkoming in een overeenkomst, kan dan nog mogelijk zijn, want de regeling laat andere rechten en vorderingen onverlet (artikel 6:193 BW). Daarvoor gelden eigen termijnen.
Welke schade valt onder productaansprakelijkheid?
Niet alle schade wordt vergoed onder de productaansprakelijkheidsregeling. De wet maakt namelijk onderscheid tussen verschillende schadetypen:
Letselschade valt onder de regeling: schade door dood of lichamelijk letsel (artikel 6:190 lid 1 onder a BW). Welke posten je vergoed krijgt, zoals kosten, inkomensverlies en smartengeld, volgt uit de algemene regels (artikel 6:95 en 6:106 BW). Daarnaast valt schade onder de regeling aan een andere zaak die gewoonlijk voor gebruik in de privésfeer is bestemd en die de benadeelde ook hoofdzakelijk privé gebruikte, met toepassing van een franchise van € 500 (artikel 6:190 lid 1 onder b BW). Kleine zaakschade valt daardoor buiten de regeling.
Schade aan het gebrekkige product zelf valt niet onder productaansprakelijkheid. Herstel of vervanging daarvan vorder je van de verkoper, als de zaak niet aan de overeenkomst beantwoordt (artikel 7:17 BW en artikel 7:21 BW). Ook schade aan zaken die niet hoofdzakelijk privé worden gebruikt, zoals bedrijfsmiddelen, valt buiten de regeling. Daarvoor ben je aangewezen op het contract of op onrechtmatige daad.
Wat zijn je verplichtingen als importeur in Nederland?
Wie een product in de EER invoert om het in het kader van zijn commerciële activiteiten te verkopen of anderszins te verstrekken, geldt als producent. Zijn aansprakelijkheid is dezelfde als die van de producent, en de producent zelf blijft daarnaast aansprakelijk (artikel 6:187 lid 3 BW).
Wil je dat risico beperken, controleer dan of de producten aan de geldende veiligheidseisen voldoen en lever duidelijke gebruiksaanwijzingen en waarschuwingen mee in de taal van je klanten. Bewaar ook gegevens over van wie je het product hebt gekocht, zodat je regres kunt nemen.
Voor bedrijven gevestigd in Amsterdam is het raadzaam om een gespecialiseerde verzekeraar te consulteren over importrisico’s. Heeft je onderneming adequate dekking voor deze specifieke aansprakelijkheden?
Hoe bescherm je je tegen productaansprakelijkheidsclaims?
Preventie blijft de beste strategie tegen kostbare productaansprakelijkheidszaken. Kwaliteitscontrole vormt daarom de basis van risicomanagement. Implementeer systematische controles en documenteer deze zorgvuldig.
Bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering biedt financiële bescherming tegen claims. Controleer of je polis productaansprakelijkheid dekt. Duidelijke gebruiksaanwijzingen en waarschuwingen wegen mee bij de vraag of een product gebrekkig is.
Leg in je leverings- en inkoopvoorwaarden vast hoe de aansprakelijkheid in de keten wordt verdeeld. Tegenover de benadeelde kun je de aansprakelijkheid uit artikel 6:185 BW niet uitsluiten of beperken (artikel 6:192 lid 1 BW). Tussen bedrijven kun je wel afspraken maken over regres, met de grenzen die hieronder staan.
Welke kosten zijn verbonden aan productaansprakelijkheidszaken?
De financiële gevolgen van productaansprakelijkheidsclaims kunnen aanzienlijk zijn. De kosten lopen per zaak sterk uiteen, afhankelijk van de ernst van de schade en de complexiteit van de procedure.
Letselschade vormt meestal de kostbaarste component, vooral bij blijvend letsel. Juridische kosten lopen snel op, omdat productaansprakelijkheidszaken vaak complex technisch bewijs vereisen. Imagoschade kan echter op langere termijn de grootste impact hebben op je onderneming.
Breng daarom vroeg in kaart welke technische gegevens, testresultaten en documentatie je hebt. Ben je voorbereid op deze financiële en operationele belasting voor je bedrijf?
Wat verandert er met de herziene EU-richtlijn productaansprakelijkheid?
Let op: de artikelen 6:185 tot en met 6:193 BW zijn op deze pagina weergegeven zoals zij in oktober 2026 in het Burgerlijk Wetboek staan. Hoe Nederland de nieuwe richtlijn omzet, beschrijven we hier niet. Laat je bij een concrete zaak adviseren over het recht dat op jouw product van toepassing is.
Richtlijn (EU) 2024/2853 over aansprakelijkheid voor producten met gebreken trad op 8 december 2024 in werking en vervangt de richtlijn uit 1985. Deze nieuwe regelgeving breidt de aansprakelijkheid significant uit naar digitale producten, AI-systemen en dataschade, waarbij Nederland uiterlijk 9 december 2026 deze regels moet implementeren in de nationale wetgeving. Veel Nederlandse bedrijven zijn onvoldoende voorbereid op deze ingrijpende wijzigingen.
De richtlijn beoogt daarom een actueel en solide kader te creëren waarmee slachtoffers effectiever schadevergoeding kunnen eisen, terwijl marktdeelnemers meer rechtszekerheid krijgen. Bijgevolg moeten Nederlandse ondernemers zich nu voorbereiden op deze fundamentele veranderingen in productaansprakelijkheid.
Welke uitbreidingen brengt de nieuwe EU-richtlijn?
De herziene richtlijn Productaansprakelijkheid breekt met het traditionele productbegrip en omvat voortaan alle producten, van conventionele huishoudelijke artikelen tot geavanceerde digitale technologieën. AI-systemen en algoritmes vallen nu expliciet onder productaansprakelijkheid, wat betekent dat ontwikkelaars van machine learning-software aansprakelijk kunnen worden gehouden voor schade veroorzaakt door hun systemen.
Digitale producten zoals software, apps en online platforms krijgen dezelfde juridische behandeling als fysieke producten. Dit betekent bijvoorbeeld dat een banking-app die door een software-fout financiële schade veroorzaakt, onder de productaansprakelijkheid valt. Daarnaast introduceert de richtlijn dataschade als nieuwe schadecategorie, waarbij verlies of corruptie van persoonlijke gegevens vergoed kan worden.
Nederlandse IT-bedrijven in Amsterdam moeten zich realiseren dat veel toekomstige productaansprakelijkheidszaken naar verwachting digitale producten zal betreffen. Heeft je technologiebedrijf al adequate risicoanalyses uitgevoerd voor deze nieuwe aansprakelijkheden?
Hoe verandert de bewijslast voor slachtoffers fundamenteel?
Een van de meest significante wijzigingen betreft de bewijslastverlichting voor slachtoffers bij complexe technische zaken. De nieuwe regels erkennen namelijk dat consumenten vaak onmogelijk kunnen bewijzen hoe AI-systemen of complexe digitale producten precies hebben gefaald.
Vermoedens van causaliteit worden geïntroduceerd wanneer slachtoffers aantonen dat het product niet conform specificaties heeft gepresteerd en de schade consistent is met een dergelijk gebrek. Toegang tot bewijs wordt tevens vergemakkelijkt, waarbij producenten verplicht kunnen worden om technische documentatie en algoritme-informatie te verstrekken.
De Europese Commissie ontwikkelt bovendien een publieke EU-databank van rechterlijke uitspraken in productaansprakelijkheidszaken. Deze databank zal veel relevante jurisprudentie bevatten en helpt advocaten en bedrijven beter begrip te krijgen van de toepassing van nieuwe regels.
Wat betekent de EU-brede aansprakelijkheidsharmonisatie?
De herziene richtlijn zorgt ervoor dat er altijd een marktdeelnemer binnen de EU is van wie slachtoffers schadevergoeding kunnen eisen. Dit geldt specifiek voor producten die buiten de EU zijn vervaardigd maar binnen Europa worden verkocht.
Online platforms krijgen uitgebreide verantwoordelijkheden en kunnen aansprakelijk worden gehouden wanneer zij niet kunnen identificeren wie de feitelijke verkoper of importeur is. Importeurs en distributeurs dragen verhoogde documentatieverplichtingen om hun positie in de distributieketen aan te tonen.
Voor Nederlandse bedrijven die internationaal opereren betekent dit echter ook nieuwe kansen. De harmonisatie van regels door heel Europa voorkomt namelijk de huidige situatie waarbij verschillende lidstaten verschillende aansprakelijkheidsnormen hanteren. Grensoverschrijdende handelskwesties worden hierdoor eenvoudiger. Hierbij speelt ook Productregelgeving & CE-Markering een rol.
Hoe verhouden productgarantie en productaansprakelijkheid zich?
Garantie en productaansprakelijkheid zijn twee verschillende dingen. Garantie gaat over contractuele afspraken tussen verkoper en koper over de kwaliteit van het product zelf. Productaansprakelijkheid gaat over de wettelijke plicht om schade te vergoeden die een gebrekkig product toebrengt aan personen of aan andere zaken voor privégebruik. Zie in dit verband ook Herziening van de richtlijn productaansprakelijkheid.
Gaat een product kapot of werkt het niet goed, dan gaat het meestal om non-conformiteit: de zaak beantwoordt niet aan de overeenkomst (artikel 7:17 BW). De koper kan dan onder meer herstel eisen, mits de verkoper daaraan redelijkerwijs kan voldoen, of vervanging, tenzij de afwijking te gering is om dat te rechtvaardigen of een andere wettelijke uitzondering geldt; bij een consumentenkoop vervallen deze rechten alleen als herstel of vervanging onmogelijk is of niet van de verkoper kan worden gevergd (artikel 7:21 BW) en, bij een consumentenkoop onder voorwaarden, de overeenkomst ontbinden of de prijs verminderen (artikel 7:22 BW). Een contractuele garantie kan daar afspraken aan toevoegen.
Veroorzaakt een gebrekkig product letsel of beschadigt het andere zaken voor privégebruik, dan kan de producent op grond van productaansprakelijkheid voor die schade aansprakelijk zijn, voor zaakschade met toepassing van de franchise van € 500, tenzij een van de verweren uit artikel 6:185 lid 1 BW opgaat. Anders dan een garantieafspraak kan die wettelijke aansprakelijkheid niet worden weggecontracteerd: artikel 6:192 lid 1 BW bepaalt dat zij jegens de benadeelde niet kan worden uitgesloten of beperkt.
Wanneer is de verkoper aansprakelijk op grond van artikel 7:24 BW?
Naast de producent kan de verkoper aansprakelijk zijn, maar op een andere grondslag: de koopovereenkomst. Bij een consumentenkoop heeft de koper recht op schadevergoeding als de zaak niet de eigenschappen heeft die hij op grond van de overeenkomst mocht verwachten, overeenkomstig de afdelingen 9 en 10 van titel 1 van Boek 6 BW (artikel 7:24 lid 1 BW). Bij andere kopen geldt de algemene regel voor een tekortkoming in de nakoming (artikel 6:74 BW).
Bestaat de tekortkoming in een gebrek in de zin van de productaansprakelijkheidsregeling, dan is de verkoper bij een consumentenkoop niet aansprakelijk voor de schade die onder die regeling valt (artikel 7:24 lid 2 BW). Dat is anders als:
- hij het gebrek kende of behoorde te kennen (onderdeel a);
- hij de afwezigheid van het gebrek heeft toegezegd (onderdeel b); of
- het gaat om zaakschade waarvoor tegen de producent geen recht op vergoeding bestaat vanwege de franchise (onderdeel c), onverminderd de verweren van de verkoper uit de afdelingen 9 en 10 van titel 1 van Boek 6 BW.
Vergoedt de verkoper de schade op grond van onderdeel a of b, dan moet de koper zijn rechten tegen de producent aan de verkoper overdragen (artikel 7:24 lid 3 BW). Bij een consumentenkoop kan niet ten nadele van de koper van deze regels worden afgeweken (artikel 7:6 lid 1 BW).
Hoe werkt regres bij productaansprakelijkheid?
Zijn meer partijen aansprakelijk voor dezelfde schade, bijvoorbeeld de fabrikant en de importeur, dan is ieder van hen voor het geheel aansprakelijk (artikel 6:189 BW). Wie meer betaalt dan het deel dat hem aangaat, kan het meerdere verhalen op zijn medeschuldenaren, op ieder van hen tot ten hoogste het gedeelte dat die medeschuldenaar aangaat (artikel 6:10 BW). De schade wordt dan over hen verdeeld met overeenkomstige toepassing van artikel 6:101 BW: naar de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen, tenzij de billijkheid een andere verdeling eist. Een andere verdeling kan ook voortvloeien uit de wet of een rechtshandeling, zoals een overeenkomst (artikel 6:102 lid 1 BW).
Het regresrecht van een mede-aansprakelijke derde tegen de producent vervalt tien jaar na de aanvang van de dag na die waarop de producent het product in het verkeer bracht (artikel 6:191 lid 2 BW). Gebruikt die derde het product niet in de uitoefening van een beroep of bedrijf, dan kan niet ten nadele van hem van de regresregels worden afgeweken (artikel 6:192 lid 2 BW).
Heeft een consument rechten uitgeoefend tegen de verkoper vanwege een tekortkoming als bedoeld in artikel 7:24 BW, dan kan de verkoper schadevergoeding vorderen van degene van wie hij de zaak kocht, als die ook in de uitoefening van zijn beroep of bedrijf handelde (artikel 7:25 lid 1 BW). Daarvan kan niet ten nadele van de verkoper worden afgeweken (lid 2). Dit verhaalsrecht geldt niet als de afwijking feiten betreft die de verkoper kende of behoorde te kennen, of haar oorzaak vindt in iets dat na de aflevering aan hem is gebeurd (lid 3). Het geldt evenmin voor de schade van artikel 7:24 lid 2 BW (lid 6). Op verhaal verder terug in de keten zijn deze regels van overeenkomstige toepassing (lid 5).
Veelgestelde vragen over productaansprakelijkheid
Wat is productaansprakelijkheid?
Productaansprakelijkheid is de aansprakelijkheid van de producent voor schade door een gebrek in zijn product, ook als hem niets te verwijten valt (artikel 6:185 BW). Het gaat om schade door dood of letsel en om schade aan andere zaken voor privégebruik; voor die zaakschade geldt een franchise van € 500 (artikel 6:190 BW).
Wie is aansprakelijk voor een gebrekkig product?
De fabrikant van het eindproduct, de producent van een grondstof, de fabrikant van een onderdeel en wie zich met zijn naam of merk als producent presenteert. Ook wie een product in het kader van zijn commerciële activiteiten in de EER invoert, geldt als producent, en een leverancier als de producent niet kan worden vastgesteld en hij die of zijn eigen leverancier niet tijdig noemt (artikel 6:187 BW). De verkoper kan daarnaast aansprakelijk zijn op grond van de koopovereenkomst (bij een consumentenkoop artikel 7:24 BW, anders artikel 6:74 BW).
Wanneer is een product gebrekkig?
Als het niet de veiligheid biedt die men daarvan mag verwachten, alle omstandigheden in aanmerking genomen, in het bijzonder de presentatie, het redelijkerwijs te verwachten gebruik en het moment van in het verkeer brengen (artikel 6:186 lid 1 BW). De benadeelde moet het gebrek, de schade en het oorzakelijk verband bewijzen (artikel 6:188 BW).
Hoe lang ben je aansprakelijk voor een product?
De vordering verjaart drie jaar na de aanvang van de dag na die waarop de benadeelde met de schade, het gebrek en de identiteit van de producent bekend werd of had moeten worden. Het recht vervalt in elk geval tien jaar na de aanvang van de dag na die waarop de producent het product in het verkeer bracht (artikel 6:191 BW).
Kun je productaansprakelijkheid uitsluiten in je algemene voorwaarden?
Niet tegenover de benadeelde: de aansprakelijkheid van de producent kan jegens hem niet worden uitgesloten of beperkt (artikel 6:192 lid 1 BW). In de keten kun je wel afspraken maken over de onderlinge verdeling (artikel 6:102 lid 1 BW), behalve ten nadele van een derde die het product niet beroepsmatig gebruikt (artikel 6:192 lid 2 BW) en ten nadele van een verkoper bij verhaal na een consumentenkoop (artikel 7:25 lid 2 BW).
Primaire bronnen
- Burgerlijk Wetboek Boek 3: artikel 3:316 en 3:317
- Burgerlijk Wetboek Boek 6: artikel 6:10, 6:74, 6:95, 6:102, 6:106, 6:162, 6:185, 6:186, 6:187, 6:188, 6:189, 6:190, 6:191, 6:192 en 6:193
- Burgerlijk Wetboek Boek 7: artikel 7:6, 7:17, 7:21, 7:22, 7:24 en 7:25
Wanneer schakel je een advocaat productaansprakelijkheid in?
Productaansprakelijkheid is een belangrijk onderwerp voor fabrikanten en andere spelers binnen de producerende keten. Met de naderende komst van de nieuwe (herziene) Richtlijn Productaansprakelijkheid zijn meer partijen (zoals distributeurs, importeurs en fulfilmentbedrijven) aan te spreken. Tijdig schakelen met een advocaat productaansprakelijkheid kan dan belangrijk zijn.
